بازباران

"یحیی"زاده مردی است که بی ادعا، کار و کار و کار کرد و اخلاص و تواضع او صیاد دلها است. او همیشه به جای ما کار می کرد و ما به جای او استراحت می کردیم. حالا چند روز است که ما داریم متلاشی می شویم؛ چون او دیگر نمی تواند برای ما تلاشی بکند. او حالا تمام رنج و دویدن ها و نگرانی ها و شفقت هایش را در "کما" برای ما دنبال می کند.

بیایید با قلبی شکسته بسته، برای برگشتنش دعا شویم. به خداوند وسعت او خیلی بیش از جغرافیا است؛ مرزهای ایمان و خدمتی که برای ما نهادینه کرد، خیلی از مرض های شهر را درمان کرد؛ او برای مرض های روح شهر و کشور، بیش از مرزهای جسم آن کوشید و بی صدا و نفس نفس از درون خاکستر شد. اگر نسوزیم و به درگاه خداوند زاری نکنیم، شاید خداوند از خاکستر سوخته اش ققنوس شفا نیافریند؛ روحش را به آسمان ببرد و جسمش را هم به خاک ببخشید؛ آنگاه با حسرت باید گریه کنیم و «یا لیتنی کنت ترابا» تلاوت کنیم. شما را به مادرش زهرا بیا برایش دعا کنیم!

استغاثه به حضرت حجت ارواحنا فداه فراموش نشود:

«یَا مُحَمَّدُ یَا عَلِیُّ یَا فَاطِمَةُ، یَا صَاحِبَ الزَّمَانِ! أدرِکـنـی وَ لَـا تُـهـلِکــنِی»